interstellar

czuję niesmak

brak przenośni

pustkę analogii

krótkie było nasze spotkanie

obłudna muzo

wzniosłaś słowa

na wyżyny wyobraźni

i tak szybko

jak wszczepiłaś idee- 

odeszłaś

muzo

żałuję wspólnych chwil

choć porwałaś mnie

tam, gdzie było wszystko

odebrałaś lekkość

logiczny porządek

i co najważniejsze-

strunę światła

nasze rozstanie

nadało mi nowe imię-

to, ja Henryk

poszukuję duszy 

w nieboskiej puszczy

czuję niesmak

brak przenośni 

pustkę analogii

posen

tam zostawiłam serce. oddałam pierwiastek.
czasami słyszę jak nocą szepcze cicho do ucha-
wróć.
obiecuję.
kiedyś wrócę do domu.

3

duszę się w W. męczą mnie przecinające niebo budynki, męczą mnie nigdy nie zasypiające ulice, męczy mnie ciągły zgiełk, tłumy ludzi, nieuprzejmość.
to męczące miejsce nigdy nie było mi tak bliskie jak teraz.
W. ukoiła duszę. W. wyciszyła niepokój. W. pozwoliła na krótką ucieczkę od rzeczywistości.

ochota
grójecka
plac zbawiciela
banacha
żwirki i wigury
cydr i pola mokotowskie

*nawet nie wiesz, jak mały dystans nas dzielił.
łatwo jest wtargnąć, obudzić wyobraźnię a później zniknąć.
jak łatwo jest się rozpłynąć, gdy jest się anonimowym.
nie jestem małym, zagubionym dzieckiem.  nie muszę kiedyś wszystkiego rozumieć.
zdecydowanie mnie nie doceniłeś- zrozumiałam to wcześniej od Ciebie.
zapamiętaj jedno- nigdy nie będziesz mędrcem, za którego się uważasz.

z każdym dniem jestem coraz bliżej katharsis. 

czułość

topię się w Mistrzu. wyłączam percepcję, oddalam się od otoczenia. 

chwilami zapominam o strunach:

cóż ja z tobą czułości w końcu począć mam

czułości do kamieni do kwiatów i ludzi

powinnaś spać we wnętrzu dłoni na dnie oka tam

twoje miejsce niech cię nikt nie budzi

przyszło

ucieczki dają poczucie bezpieczeństwa- przecież za sobą zostawiłam każdy element fatalnej układanki a pewne sprawy przestały mnie dotyczyć.

uciekłam, wyłączyłam się z jakiegokolwiek zasięgu, starałam się pozostać w miejscu nie do namierzenia. w chwilach słabości nieśmiało wyglądałam na zewnątrz. niektóre słowa przestały wywoływać emocje, periodycznie echem odbijał się stłumiony bezwiedny śmiech. zbudowałam fortecę. 

fortecę pozorów. 

czasami  (trochę nieodpowiedzialnie) żartuję z weltzschmertzu, hiperbolizuję go i nadaję mu zbyteczne znaczenie oraz umiejscawiam w bezsensownym punkcie. poprzez własną głupotę bezustannie nadaję pęd błędnemu kołu. dlatego też czuję się jak intruz we własnym ciele oraz strumieniach myśli. 

mam dziecinną nadzieję, iż to, co przyszło, stanęło i nie ma zamiaru odejść, któregoś dnia spłonie. 

mam dziecinną nadzieję, że uwolnię każdą komórkę mojego ciała, każdą myśl, każde słowo, każdą ideę. 

mam dziecinną nadzieję.

"teraz
Pan Cogito
jest ostrożny
sprawdza
dokładnie
drzwi
okna
i zamki

nawet wyloty kominów
nawet  wyloty wyobraźni"

[przyszło do głowy]

struna

zamykam oczy. widzę kolory i miękkie, nieostre kontury. czuję zapach zimowego powietrza. wyczuwam płatki śniegu opadające na moją głowę. czuję ciepło. wydawać by się mogło, że gdzieś z daleka słyszę głos (głosy już dawno ucichły); tak niewyraźny, tak cichy i niepewny.
szukam konturów. próbuję dopasować linie; ułożyć je na odpowiednim miejscu, w odpowiedniej kolejności. struna, do której przywykłam, nie jest tym samym światłem. każda część jest zaledwie przeczuta. 
tak, zbudziła się we mnie kolejna dychotomia.

znów wędrujemy ciepłą ziemią

znów wędrujemy ciepłym krajem

doordringen

granica pomiędzy światami jest zbyt cienka.  

uciekam od stagnacji. pierwszy ruch został wykonany mimowolnie. 

choć nie uciekam od hipokampu. wyobraźnia nigdy mnie nie zawiodła. 

sen nie może trwać wiecznie. nadszedł czas na przebudzenie - 

w sekundę po śnie snów deptałem lęki lęków

cogito

dat was de laatste dag die ertoe deed. de rest was zomaar een leven.

"przyjąć

ale równocześnie

wyodrębnić w sobie

i jeśli to jest możliwe

stworzyć z materii cierpienia

rzecz albo osobę

grać

z nim

oczywiście

grać

bawić się z nim

bardzo ostrożnie

jak z chorym dzieckiem

wymuszając w końcu

głupimi sztuczkami

nikły

uśmiech"

[Herbert]

biel

720*

W Białymstoku byłam, kiedy umierałeś. 
W Białymstoku, którego nigdy już nie zobaczysz. 
Spotkamy się za parę lat, 
gdy milszy będzie ład 
i lepszy będzie świat, 
i pomarańcze słodsze, 
i nasze żony młodsze, 
spotkamy się za parę lat. 
Żywi albo umarli. Teraz, to już zależy tylko ode mnie... 

[A. Osiecka]

de ogen van de kat

zawodność zmysłów w pewnych chwilach sprzyja. to zabawne, w jaki sposób mózg stara się odnajdywać schematy w każdym napotkanym drzewie, w każdej ławce, w każdej ulicy, w każdej konstelacji. choć niektóre z nich są irracjonalnie sensowne (przecież sama schowałam kota do pudła).
zasypiam z wierszem na ustach. poznałam tajną technikę, dzięki której wersety wchłaniają się do ciała (tak przecież najlepiej docierają do neuronów).
gdy zmienia się czas, słowa wydają się mieć inny kształt.

"sen słodki, niedorzeczny, jak szczęście... jak szczęście".

*

/96/

I 

poproszę dowód 

pzn wrw wrc 

miedź, pies i kaczki (krzyżówki, nie mandarynki)

Orion waleczny (miecz+tarcza) oraz plantacja melisy (zielarstwo) 

niespotykana dotąd geometria rem

II

podróż kolorów

ciepło z tendencją zachodnio-nocną (ik kan over alles met jou praten)

pingwinek w kapturze

so high, so high all day long

abstrakcja i mutacja

III

ciepły kot ciepły koc ciepły sen 

tendencja wzrostowa

synteza- stan: praca

zapięte pasy (x2) i zmiana kierownictwa (dychotomia)

słońce

IV

welterusten

odkrycia w wolnych chwilach

ruchy i teleportacje (śledztwo w toku)

jednak gonię marzenia (dziecko żywe).

zgoda- pakt racjonalny

masz teraz

pustą przestrzeń

piękniejszą od przedmiotu

piękniejszą od miejsca po nim

jest to przedświat

biały raj

wszelakich możliwości

możesz tam wejść

krzyknąć

pion-poziom

uderzy w nagi horyzont

prostopadły piorun

możemy na tym poprzestać

i tak już stworzyłeś świat

*

walka trwa od świtu do zmierzchu. w krótkich chwilach osłabienia chciałabym znaleźć nowy klucz. choć od pewnego czasu znajduję w sobie niewiarygodne pokłady spokoju, niektóre mary prześladują mnie w tych najważniejszych w trakcie dnia dla mnie momentach. cichutki szept był w stanie rozkojarzyć moje zmysły. 

zaczynam się rozumieć. to pierwszy krok do klucza. ciężkiego klucza.

W pewnym sensie klucz do pałacu znalazłam ze zdziwieniem przy sobie. Pasuje do zamka. Jest ciężki, więc przekręcenie go w zamku do końca będzie problematyczne w pojedynkę. Chciałabym, żebyś zrobił to ze mną. Prędzej czy później. 

senny świat otwiera się przede mną już w trakcie dnia. stawiając krok i pozwalając na rozwianie włosów mogłam przenieść się tam, skąd pochodzę. jestem. i chcę być. 

budząc się * poczułam się szczęśliwa.  

trzeba śnić cierpliwie
w nadziei że treść się dopełni
że brakujące słowa
wejdą w kalekie zdania
i pewność na którą czekamy
zarzuci kotwicę

[ Mistrz Herbert]

1 311 km

ostatnimi dniami budzi mnie promień słońca.

stróżka światła.
Herbertowski strumień.

wrażenie, iż granica między snem a jawą jest wyjątkowo mocno zatarta nie przeszkadza mi w eksploatowaniu świata. odczuwam bardziej. widzę coraz więcej. 

lubię te krótkie chwile, gdy słodkie dreszcze wywołują wspomnienia o *. 

czekam. 

jeżeli świat istnieje

a sanktuarium Twoich oczu

i sen Twojego głosu

są krokiem stawianym

nad powierzchnią zmieni-

już wiem. 

you don't have to speak

słodkie chwile zatracenia-  jestem i chcę być. każde wspomnienie 'chowałam pod kluczem, moim przyjacielem'.
cichy szept
zielone magiczne światła
płomienie w środku nocy
ciepły napar po uderzeniu zimna
ciepły film
pięć dni
pięć palców
trzydzieści paliczków

istnieje niezerowe prawdopodobieństwo, że *.
coraz bardziej.

ad meliora tempora

czuję ciepło. krąży nad moją głową, jest za mną. jest we mnie. 

drzwi do odległej rzeczywistości wydawałby się być nierealne. byłam w błędzie.

w tych krótkich chwilach, gdy odwaga bije racjonalność już nie potykam się w progu. 

warto było wsłuchać się w głosy.

"Nie dziwcie się że nie umiemy opisywać świata

tylko mówimy do rzeczy czule po imieniu."

dream to me

poznałam nową magię. zapaliłam w sobie na krótką chwilę iskierkę. po raz pierwszy ja. tak, to ja.
trwa nadal. czuję.

wyjątkowe chwile wydają się być nieskończone.
chcę, by trwały.

break-broke-broken

ucieczka na drugi koniec świadomości nie była najlepszym z moich ostatnich pomysłów.
czasami się zrywam. tak jak w tej chwili. Cienie nękają mnie już nawet w snach.

jeden dzień ucieczki. tylko jeden. 

nie pamiętam dokładnie

ostatniego spotkania

zapachu

i smaku wiatru

nie pamiętam 

czy już wtedy

towarzyszyły mi torsje

na każde zdanie

pojedyncze słowo

nie pamiętam też

czy Matka Wspomagająca

jak mara nad głową

 wisiała

nie pamiętam

to wszystko tak dawno

garstka 

patrzy oczami popędliwej

i rozpędzonej planety

srebro, czerń i żółć

ostatnie uśmiechy i wymiana uprzejmości. ostatnie spojrzenia, ciepłe słowa. napisałam kilka słów. zapakowałam je w kopertę. tak jak bilet w jedną stronę.
furtka, którą otwierał upływ czasu, powolnie się zamyka. to przez ten przedziwny jesienny wiatr, który wieje w trzech kierunkach jednocześnie.
spadają liście a ja zbieram kasztany.

"jestem szczęśliwy to znaczy wyzbyty złudzeń

słońce pojawia się na krótko ale za to daje

spektakle wspaniałych zachodów trochę w guście Nerona

jestem spokojny trzeba się pożegnać

nasze ciała przybrały kolor ziemi"

Mistrz Herbert

wake up // 4 days

gwiazdo
gwiazdko ma kochana
spadłaś i nie dałaś
tego, czego chciałam

the last part

dziwne uczucie- w zaskakująco szybkim czasie przekonać się jak wielu ludzi usilnie próbuje Cię zmienić.
nigdy nie było łatwo. nigdy nie będzie.
znowu się gubię, jak w tych powtarzających się snach.
zagasam (?)